ötekisviçre

Telefon Direkleri

11 yaşındaydım; 1+1. İnsan onbir yaşında neyi ne kadar anlayabilirse ben de o kadar anlıyordum. Yine de kendime dahi anlatamadığım “yazma gevezeliğime,” katlanabilir bir yanıt aramak için oralara kısa bir yolculuk yaptım. Yaptığım yolculuk daha ziyade içimde taşıdığım yollaraydı.

İran Sineması’nın lokomotiflerinden Abbas Kiarostami, bir söyleşisinde “Dünyaya ve hayata bir çocuğun gözünden bakabilmeyi deniyorum.” diyor. Çocuğun gözü, bence de, dünyayı en perdesiz gören gözdür. Sinemacılar, belki de buna filtre diyorlardır. Dünyaya filtresiz, yani onun renginde ve tonunda bakabilmeyi, büyüdükçe, uzağımıza atıyoruz.

1983 yılında, topu topu dokuz on ay geçirdiğim Mardin, içimde o kadar çok yer tuttu ki, sanki bir ömrü orada geçirmişim gibime geliyor. Olamaz mı? Einstein, zamanı her zaman aynı derinlikte yaşamadığımızı söylüyor. Ben de, galiba, Mardin’de zamanın kuyusuna ayak bastım.

11 yaşındaydım; resimli, kenar süssüz 11 bölüm yazdım. Fotoğrafları ortalık yerde buldum; tıpkı cümleler gibi.

Dergi formatında 18 sayfa; son sayfası hikayenin haritası.

İşin aslı bu bir ev ödevi; hem de tam 28 yıl gecikmiş bir ev ödevi. İşbu takdimle vazifeyi bitirdiğimi düşünüyorum (belki de kapı yeni açılıyor, kim bilir?).

Bu kadar.


Hasever
Zürich, 9 Şubat 2012

Yazar oteki Tarih: Cuma, 10. Şubat 2012